میکده‏ی کوهستانی

هیچ‌کس جز خود ما مسئول نابارور شدن عنصر درونی ما، که در تب و تاب بیهوده‌ی زندگی، گم کردیم، نیست. هیچ‌کس، جز خود، ما مسئول نادیده گرفته شدن کشفیاتی (درونی و بیرونی) که ازعالم وجود کرده ایم، نیست. هیچ کس، جز خود ما، مسئول ناکامی‌هایی که از عدم تعقیب باور‌هایمان نصیب‌مان شده است، نیست.

و همه‌ی این نادیده گرفتن و عدم تعقیب از آن بود، شاید، که خیال می‌کردیم چنین کشفیاتی خریداری نخواهند داشت، چرا که ظاهر مردم را می‌دیدیم و آنها را بسیار دورتر از این‌گونه یافته‌ها فرض می‌کردیم. تنها آن زمان که می‌بینی، کسی با ایده‌هایی مشابه ایده‌های تو، مثلا به عنوان یکی از بزرگترین اندیشمندان، یا چه می‌دانم، هنرمندان، و یا دانشمندان تبدیل شده است، آب سردی بر روی همه‌ی گذشته‌ات ریخته می‌شود، طوری که از آن پس، تا آخر عمر، از سردی آن گذشته‌ی از دست رفته‌ات، بر خود می‌لرزی.

زمانه‌ی ما، زمانه‌ی خودباوری است، کافی‌ست به اطرافمان بنگریم، مثالهای فراوان وجود دارد.