…
مقداری را باد به تن اسبان وحشی نشاند، مقداری را خورشید در هر غروب در انعکاس دریا افکند، مقداری را باران در دل زمین به روح گلها بخشید و مقداری را چشم رهگذری از برای شوق زندگی ربود. زیباییاش هر روز کمتر و کمتر میشد.
ما آنچیزی هستیم که در نهایت میتوانستیم باشیم.
nah! that’s the beauty of it…it dose the same thing all these years and it is still shining!! It never gets dull. Never.m
maya
November 24, 2009 at 23:02