میکده‏ی کوهستانی

زمانی که روح انسان تمام بندهای ارتباط و وابستگی‏‏اش را از این زمین جدا می‏کند، زیستن در میان انسانها زان پس مرگ فرسایشی است. چرا که ازاین ارتباطات و وابستگی‏هاست که شوق و شور و درد و رنج در جان شکل می‏گیرد و همین شوق و شور و درد و رنج موجب حرکت می‏شود. اما زمانی که این بندها پاره شوند، حرکت به سکون بدل می‏شود. موفق‏ترین انسانها، یعنی کسانی که در یک زمینه پیشرفت کرده‏اند، آنانی بوده‏اند که تنها چند بند اندک برای اتصال خود به این زندگی نگه داشته‏اند و بیچاره‏ترین آنهایی که هر چیزی را بندی کرده‏اند در زندگی‏شان. گروه دوم با اینکه انسانهای اهل زندگی هستند، اما انسانهایی عقب‏مانده هم می‏باشند. سخت و یا شاید غیر ممکن است اتصال بندی که پیشتر پاره کرده‏ای. چرا که زمانی به توانایی پاره‏گی این بند می‏رسی که به آگاهی لازم رسیده باشی و زمانی که به چنین آگاهی رسیده باشی، دیگر امکان ندارد که با آگاهی دیگر به اتصال آن نایل شوی. زان پس تو بر روی این زمین هستی اما با روحی که به چیزی درگیر نمی‏شود.