میکده‏ی کوهستانی

ما آنچیزی هستیم که در نهایت می‏توانستیم باشیم.

بی تعارف بگویم: این روزها کم آورده‌ام. اما از رو نمی‌روم و بدان توجه نمی‌کنم. دیگر فراموش کرده‌ام که چگونه می‌شود از درد نالید و به چه خاطر باید از ناکامی‌ها سخن گفت. دیگر فراموش کرده‌ام چگونه می‌توان از دلتنگی‌ها نوشت و به چه دلیل آن‌ها را باید به فرد دیگری نیز انتقال داد. آنچه در اینجا می‌بینید تنها چند ثانیه از هشتاد و شش‌هزار و چهارصد ثانیه‌ی شبانه‌روز‌م است و در باقی لحظات انسانی هستم که از درد به خود می‌پیچم و چون آشنایی از اطراف عبور می‌کند لبخند‌هایم برای لحظه‌ای پیچیده‌گی‌هایم را از هم باز می‌کند.

Music: Evanescence – Bring Me To Life
Lyrics: here

Written by satgean

October 7, 2007 at 17:17

Posted in Private