میکده‏ی کوهستانی

سلاح کلام در برابر کسی که از سلاح کلام استفاده می‌کند می‌تواند کارا باشد. سلاح کلام در برابر کسی که با شکنجه و تجاوز و کشتار حرف می‌زند موثر نیست. در برابر او باید به راههای دیگر متوسل شد.

به خیابانها آمدن میلیونها نفر متاثر از کلام هیچ کس نبود. هم از این روست که، هم‌چنان، به خیابان آمدن‌شان پس از این نیز وابسته به کلام کسی نخواهد بود. این شعور جمعی مردم است که به آنها می‌گوید چه زمانی به خیابان باید آمد و چه زمانی نه. شعوری که لازمه‌ی تغییر زیربنایی در فرهنگ و عقیده است و تا زمانی که وجود نداشته باشد گذار از مرحله‌ای به مرحله‌ی دیگر میسر نمی‌شود. تا زمانی که این شعور وجود نداشته باشد، چه جنبش سبز و چه هر جنبش دیگری که بر روی آرمان و عقیده بنا نهاده شود رو به زوال می‌گراید.

حال جنبش سبز، پس از آن همه اهمال و سهل‌انگاری، می‌خواهد خون تازه‌ای را با حرف و کلام در رگ‌های مردم جاری سازد، اما غافل از آن است که در این مدت، در محکمه‌ی بی‌نام و نشان ِ دل و عقل مردم، آنها هر روز دادگاهی می‌شدند. جنبش سبز حساب خود را آن زمان پس داد که نخواست هیچ هزینه‌ی بیشتری متحمل شود و یا متحمل کند. نه بر آن شد که حکومت را به هزینه دادن بکشاند (اشتباهی که خاتمی کرده بود)، که همه غم‌اش حفظ نظام و وفاداری به آرمان انقلابی شد که خون جوانان را می‌ریخت، نه بر آن شد که از خود هزینه بپردازد، که با چند زندانی، همه غم‌اش نجات آنان شد. جنبش سبز اکنون در میانه‌ی راه پنچر شده است و به روغن‌سوزی افتاده است. اگر می‌خواهد به راه خود ادامه دهد، باید به عمل متوسل شود نه آیه و روضه خواندن برای ترمیم پنچری و روغن‌سوزی‌اش.