میکده‏ی کوهستانی

چاردیواری شیشه‌ای را با عینک‌هایشان می‌دیدند و از او می خواستند که دیوارها را شکسته و بیرون آید. اما او منظورشان را از دیوار نمی‌فهمید و هیچ خیالی هم در ورای آن چاردیواری‌اش پرورش نداده بود، که بداند، زندگی ورای آن چارچوب چگونه می‌تواند باشد. شمع و گل و پروانه‌اش در میان همان چارچوب‌ها به دور هم می‌گشتند، گرچه، با اندک تفاوتی در رنگ و رفتار. دیوار جزوی از زندگی‌اش بود، و اگر به افتادن‌اش می‌توانست دست یازد، همه‌ی زندگی‌اش زیر آوار هجوم همهمه‌های پس دیوار فرو می‌رفت. او زندانی دنیای خیالی خود بود، همچون، آن دیگران، که دیوارهای اطراف خود را نمی‌دیدند، و کسی با عینک‌های متفاوت‌تر از آنان می‌خواست که دیوارهایشان را فرو ریخته و بیرون آیند.

هیچ‌کس جز خود ما مسئول نابارور شدن عنصر درونی ما، که در تب و تاب بیهوده‌ی زندگی، گم کردیم، نیست. هیچ‌کس، جز خود، ما مسئول نادیده گرفته شدن کشفیاتی (درونی و بیرونی) که ازعالم وجود کرده ایم، نیست. هیچ کس، جز خود ما، مسئول ناکامی‌هایی که از عدم تعقیب باور‌هایمان نصیب‌مان شده است، نیست.

و همه‌ی این نادیده گرفتن و عدم تعقیب از آن بود، شاید، که خیال می‌کردیم چنین کشفیاتی خریداری نخواهند داشت، چرا که ظاهر مردم را می‌دیدیم و آنها را بسیار دورتر از این‌گونه یافته‌ها فرض می‌کردیم. تنها آن زمان که می‌بینی، کسی با ایده‌هایی مشابه ایده‌های تو، مثلا به عنوان یکی از بزرگترین اندیشمندان، یا چه می‌دانم، هنرمندان، و یا دانشمندان تبدیل شده است، آب سردی بر روی همه‌ی گذشته‌ات ریخته می‌شود، طوری که از آن پس، تا آخر عمر، از سردی آن گذشته‌ی از دست رفته‌ات، بر خود می‌لرزی.

زمانه‌ی ما، زمانه‌ی خودباوری است، کافی‌ست به اطرافمان بنگریم، مثالهای فراوان وجود دارد.